HERTOPIA

(23 /9 –  8/10 2005)

Το Κέντρο Μελέτης Χορού Ντάνκαν, το Βρετανικό Συμβούλιο συνδιοργάνωσαν μαζί με την ομάδα της Carol Brown ένα πρόγραμμα site specific από τις 23 Σεπτεμβρίου έως τις 8 Οκτωβρίου 2005 στον ιστορικά και αρχιτεκτονικά ιδιαίτερο χώρο του Κέντρου Ντάνκαν. Αυτό το διεθνές πρόγραμμα πλαισιώθηκε από video artists, σχεδιαστές πολυμέσων, αρχιτέκτονες και 15 έλληνες χορευτές και ξένους, με την καθοδήγηση της Βρετανίδας χορογράφου Carol Brown και της Νεοζηλανδής performance designer Dorita Hannah.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε βίντεο, χορογραφία στους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του Ντάνκαν, καθώς και προβολές στο γειτονικό παλαιό υδραγωγείο και σε γύρω κτήρια.

Η εκδήλωση αυτή αποτέλεσε την κορυφαία παραγωγή του Βρετανικού Συμβουλίου στην Ελλάδα στον τομέα του χορού και αποτέλεσε μία άσκηση στην πολιτιστική ανταλλαγή και το δημιουργικό διάλογο ανάμεσα σε βρετανούς και έλληνες επαγγελματίες καλλιτέχνες του χορού της αρχιτεκτονικής και των πολυμέσων.

Η Carol Brown, Νεοζηλανδή χορογράφος με έδρα την Αγγλία, βραβευμένη επανειλημμένα σε διεθνή φεστιβάλ, είναι γνωστή για τις θεωρητικές και πρακτικές της αναζητήσεις στο χώρο της χορογραφίας και της συνάντησης του χορού με τις Νέες Τεχνολογίες και την Αρχιτεκτονική.

Το HER TOPIA, ένας δυναμικός φόρος τιμής στο ουτοπικό όραμα που αντιπροσωπεύει αυτό το ιστορικά και αρχιτεκτονικά μοναδικό διεθνές μνημείο του σύγχρονου χορού,  απλώθηκε στους εσωτερικούς χώρους του κτιρίου, στο διπλανό παλιό υδραγωγείο, στις ταράτσες των γειτονικών σπιτιών.

Ένα κεντρικό σημείο του προγράμματος HER TOPIA, που υπήρξε συμπαραγωγή του Δήμου Βύρωνα, του Κέντρου Ντάνκαν και του British Council, ήταν ο διάλογος. Διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ανάμεσα στο τοπικό και το παγκόσμιο, ανάμεσα στις διαφορετικές τέχνες, τους διαφορετικούς πολιτισμούς.

Η σύλληψη του έργου ξεκίνησε από τον προβληματισμό γύρω από τη σχέση και τον ρόλο που διαδραμάτισε το έργο και η φιλοσοφία της Ισιδώρας Ντάνκαν στον σύγχρονο χορό και, στην εξέλιξή του, κατέληξε να αρθρώνει ερωτήματα για το τι σημαίνει να χορεύεις στον 21ο αιώνα την ελευθερία της γυναίκας, και μέσα από το πρίσμα του παρόντος, να θέτει νέα σημεία θέασης για το τι σημαίνει ελευθερία για το χορευτικό σώμα.

Στην τελική σκηνή, οι θεατές υπήρξαν μάρτυρες της συμβολικής εικόνας του χορού που ξεδιπλώνεται από τα μέσα προς τα έξω, προς την τοπική κοινωνία και ακόμα πιο μακριά, σε μια πόλη, σε μια Αθήνα που χορεύει.

HETEROTOPIAS

«Στην πραγματικότητα, πηγαίνουμε στο θέατρο τόσο λίγο, όσο και στην καρδιά μας. Κι αν στεγνώνουμε – είναι που μένουμε έτσι  μακριά από την καρδιά μας, τη δική μας και αυτή των πραγμάτων. Ζούμε έξω από εμάς και παίρνουμε τις στήλες των εφημερίδων για σκέψεις μας.  Τυπωνόμαστε κάθε μέρα. O κόσμος μας έχει χάσει τη σύστασή του, τα βάθη του, τους θησαυρούς του. Οι τοίχοι του έχουν αντικατασταθεί από τηλεοπτικές οθόνες. Λείπουν οι αληθινοί τοίχοι, αλφαδιασμένοι τοίχοι, που πάνω τους γράφονται θεϊκά μηνύματα.  Μας λείπει το χώμα και η σάρκα». Helen  Cixous: από το δοκίμιο «Place of Crime, the Place of Pardon».

Στις αρχές του 20ου αι., οι Duncan έφτασαν στην Αθήνα με έναν σχεδόν προσηλυτιστικό ζήλο να αναδείξουν το χορό σαν τρόπο ζωής μέσα από μια εξιδανικευμένη αντίληψη του ανθρώπινου σώματος. Ο Ραϋμόνδος και η Ισιδώρα Ντάνκαν, πετώντας τα ασφυκτικά πανωφόρια  του στοχασμού και της σύμβασης του τέλους του 19ου αι., προσπάθησαν να φτιάξουν έναν χώρο, όπου ο χορός θα βρισκόταν σε μία διαρκή, ρευστή σχέση με την καθημερινότητα.

Αυτό το ουτοπικό τους όραμα βρίσκεται στη βάση της δημιουργίας του Κέντρου Ντάνκαν.

Τι σημαίνει αυτό στην σημερινή κατάσταση της εγχώριας η παγκόσμιας πραγματικότητας και πως μπορούμε να συνδιαλεχθούμε με τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε;

Το έργο Hertopia εξετάζει αρχικά την ξεχωριστή ιστορία και παρουσία του Κέντρου σαν χώρο πειραματισμού στην ουτοπική ζωή στην εποχή του πρώιμου μοντερνισμού για να αντιπαραθέσει, στη συνέχεια,  αυτή την ιστορία με την παρούσα μεταμοντέρνα κατάσταση και τις τωρινές προκλήσεις της σημερινής παγκόσμιας κατάστασης.

Σε συνέχεια του σεμιναρίου Χορός – Αρχιτεκτονική που διηύθυνε στο Κέντρο Ντάνκαν από τις 29/9 έως την  5/10/ 2003, η Carol Brown έρχεται δύο χρόνια μετά, να σμιλεύσει έναν διάλογο ανάμεσα στο σώμα που χορεύει και το αρχιτεκτονικό περιβάλλον, να δημιουργήσει, μέσα από μια site specific παράσταση, έναν «ετεροτοπικό» χώρο,  όπου παρελθόν και παρόν ενημερώνουν γόνιμα το ένα το άλλο.

Πρόκειται για μία άσκηση στην πολιτιστική μετάφραση και στις χωρικές συναντήσεις-ανάμεσα στο Λονδίνο και την Αθήνα, ανάμεσα στις μεταμοντέρνες και τις σύγχρονες αντιλήψεις του χώρου, ανάμεσα στο μακρινό παρελθόν και το απτό παρόν.

Το έργο αναζητεί την ποιητική της σχέσης σώμα-τόπος μέσα από τη μυθολογία, την κοσμολογία και την ιστορία και αντλεί υλικό από διαπολιτισμικές μυθολογίες, ιστορίες του τόπου, σωματικές μνήμες και το αρχιτεκτονικό τοπίο του Κέντρου Ντάνκαν, για να φτάσει σε  έναν χορό που είναι πολιτικός, αρχαίος και διηνεκής. Η παρουσία του Κέντρου ξεδιπλώνεται στη δέσμη των ιχνών που άφησε ως Κατάλυμα, Ναός, Φάρμα, Καταφύγιο, Ερείπιο, Αίθουσα Χορού, Αρχείο, Θέατρο.

Αν τα σώματά μας υπάρχουν στον κόσμο όπως η καρδιά στον οργανισμό, τότε το θέατρο, ένας τόπος από χώμα και σάρκα, πρέπει να συνδιαλέγεται με τον κόσμο μέσα στον οποίο βρίσκεται.

…………………………………………………………………………………………………..

Η Carol Brown, Νεοζηλανδή χορογράφος με έδρα την Αγγλία, βραβευμένη επανειλημμένα σε διεθνή φεστιβάλ, είναι γνωστή για τις θεωρητικές και πρακτικές της αναζητήσεις στο χώρο της χορογραφίας και της συνάντησης του χορού με τις Νέες Τεχνολογίες και την Αρχιτεκτονική.

Οι Heterotopias είναι μια συμπαραγωγή του Κέντρου Μελέτης Χορού Ι. & Ρ. Ντάνκαν, του British Council και της ομάδας Carol Brown Dances- ένα διεθνές πρόγραμμα που θα πλαισιωθεί από αρχιτέκτονες, σχεδιαστές Πολυμέσων και χορευτές, Έλληνες και ξένους.

Her Topia

[1]

She is an open page haunted
She accepts that she is a country that is a synthesis of other countries
She is a practical woman but also a bacchante
She watches stones grow and weep
She remembers the petrified bodies of  dancing girls
She evokes the shaping forces of history
She sluices the rock of Niobe into new formations
She maps the mythical onto the everyday to mark the injustice
She makes explicit what is tacit
She re-materialises
Her Flesh becomes Stone, Her Stone becomes Dust, Her Dust becomes Data
She passes as information in history books and  web pages

Stone stepping and weighting the space
She is,
Witnessing, speaking, telling
Narrative textures
Marking stress positions
She is fashioning her demise
She is out of fashion

She belongs to the past – some times
She is both an archive and a repertoire
Like Arachne she stitches and is stitched
Like Ariadne she finds the thread and becomes the architect
Like Niobe she falls silent as stone

Melancholic her dreams make her
Polymorphous her dancing betrays her

Carol Brown